Ta książka jest genialna! Po prostu
trzeba ją przeczytać. Skoro już popełniam „recenzje” książek o tematyce
wojennej, nie mogę pominąć TEJ powieści. Jest cudowna. Wprost nadaje się do
ekranizacji!
Kimberly Brubaker Bradley, Wojna, którą w końcu wygrałam
To
jest druga część przygód jedenastolatki, która zmaga się z własnymi kompleksami
w ogarniętej wojną Anglii. Ale nie zniechęcajcie się, bohaterka nie jest nijaka
– nie robi z siebie ofiary losu, nie zapłakuje się po kątach, bo po pierwsze
jest wojna, po drugie nie ma czasu na osobiste rozterki, gdy wokół dzieją się
inne rzeczy. Chce być przydatna. Mimo kalectwa.
Ma
wielkie szczęście, że trafiła na TAKIE kobiety, jak księżna Thorton czy Susan,
bo to one dają jej siłę do stawiania czoła własnym barierom. Ada lubi zamykać
się we własnym świecie, a jednocześnie pragnie ten świat wchłonąć całą sobą.
Nie ma się co dziwić... tylko trzeba znać jej przeszłość, a o niej jest w
pierwszej części – nie czytałam jej, niestety.
Gdybyście
się jednak bali zakupić obie części w ramach NPRCz, polecam zakupienie chociaż
jednej z nich. Ja, jak już wspomniałam, czytałam tylko drugą i – szczerze
mówiąc – połapałam się, o co mnie więcej chodziło, co tak naprawdę dolegało
Adzie, Susan i innym bohaterom. Autorka włącza w narrację aluzje do
wcześniejszych wydarzeń, co pomaga, jeśli czyta się po raz pierwszy przygody
Ady. Ale nie będę ukrywać, że powieść strasznie mi się spodobała i chętnie
kupię część pierwszą.
Do rzeczy – co mnie urzekło? Przede wszystkim
bohaterka – harda, nieprzystępna, ale niezwykle wrażliwa. Porównałabym ją do
agrestu na słodkiej bezie – wprowadza „kwas”, ale czy nie jest to mimo wszystko
pasujące do siebie połączenie...? Poza tym jako filolog patrzę też na stronę językową
powieści. Nie lubię książek, gdzie co drugie słowo to „ok”, „no”, „jasne”,
super”. Z takim słownictwem dziecko ma kontakt face to face. Jeśli styka się już z literaturą, to niech obcuje z
językiem stylistycznie bezbłędnym i obłędnym. Język narracji jest idealnie
wyważony – piękny, liryczny, a jednocześnie ciekawy, wciągający, pobudzający
wyobraźnię – ja do tej pory widzę zniszczony Londyn, widok z wieży widokowej i
domek myśliwski. Jeśli miałabym porównać „klimat” powieści, to chyba wybrałabym
ekranizację „Tajemniczego ogrodu” Agnieszki Holland – dający intelektualne
ciche napięcie skłaniające do refleksji. To jest to, co lubię. Mam nadzieję, że
dzieci też polubią i się trochę wyciszą zaczytując się w myślach i przeżyciach
małej Ady. Trzeci powód, dla które „pokochałam” tę powieść, to informacje o
wojnie przemycane przez autorkę – tragedia matek, które straciły synów,
stygmatyzacja Niemców i eksterminacja Żydów. To nie są lekkie tematy, ale tu są
bardzo dobrze „opracowane”. Polecam i tyle!
Komentarze
Prześlij komentarz